Loslaten en ego

Zondagochtend in de mist, op weg naar Schiphol. Om mijn dochter weg te brengen. Naar Dublin gaat ze, alleen! Om zichzelf te ontmoeten, om het in haar eentje te redden. Als ik weer naar huis rijd, is dat met een mix van gevoelens. Ik voel bewondering en trots dat ze deze uitdaging met haarzelf aangaat. Nostalgisch, mijn ‘kleine’ meisje in die grote stad, waar is de tijd dat ik haar meenam en haar de weg wees? Nieuwsgierig hoe ze terug zal komen en wat haar verhalen zullen zijn. Maar ook het gevoel dat het echte loslaten hier is gekomen. Hoe dan ook, ze gaat anders terugkomen.

Dan begint het, ze appt bijna alles. Ik zie haar eerste kopje koffie en hoor de live-muziek waar ze van geniet. Ze neemt me mee in al haar voornemens en de uitvoering hiervan. Ik word blij van haar appjes. Maar…moet ik haar verhalen wel volgen, dit is niet loslaten. Heeft ze nu wel de kans om echt zichzelf te ontmoeten?

Verwarring

Enigszins in verwarring reageer ik maar even niet op de appjes. Dan weer wel, ik wik en ik weeg wat ik zal doen! En dan zie ik het, het cadeau wat ik van haar krijg! Haar interne reis, ze maakt me deelgenoot van haar ervaringen en via de app ontstaat er een prachtige interne reis. Een kleine impressie; “Ik zweet als een otter, maar tot nu toe gaat alles goed.” (Ze is in het hotel aangekomen.) “Ik neem het maar even zoals het gaat, net natuurlijk de dure bus genomen ipv de gewone..al 3x verkeerd gelopen maar ik vind het wel grappig.” “Ik zit in een Pub, Sweeneys, lekker dicht bij het hotel. Ik geloof dat de twee barmannen proberen te ontdekken wie ik ben of zo. Komen om en om wat vragen. Had t meteen door! Ik heb al aardig wat tips gehad. Merk dat iedereen erg open is en erg geïnteresseerd, ze helpen graag.” “Kan de live muziek van beneden horen in m’n kamer, das pas luxe, hoef niet eens m’n bed uit.” ( Later) “Ga maar even naar beneden, denk dat het daar beter klinkt”. (4.00 uur) “ Heb buren, die het nu de juiste tijd vinden voor een goed gesprek op olifanten volume. O, gelukkig ze zingen ook nog. (10.30 uur) Ik lig nog ff rustig wakker te worden in m’n bedje. Ondanks de oordopjes heb ik alles heel goed gehoord, maar denk ook dat het kwam omdat ik het best spannend vond om alleen in een hotelkamer te verblijven, uit angst dat er iemand binnenkomt. Er waren echter echt wel heel echte harde geluiden.”

Lekker onbelangrijk

Wat een avontuur voor haar, het begint ook mijn avontuur te worden. Ik raak geïnspireerd door haar. Mijn dochter die het zo lastig vindt om een eerste contact te maken, het eng vindt om ergens alleen en nieuw binnen te stappen. Die wikt en weegt of ze het wel of niet zal doen en het dan voorbij laat gaan. Zij, die het liefst voor een veilig en van tevoren bekende weg zal gaan. Mijn meisje gaat ervoor! Open en voluit beleeft ze dit avontuur, met lef en het ‘gewoon doen’ leeft ze daar. Ze appt; “Het klinkt raar maar ik voel me zo lekker klein en onbelangrijk, heb zeg maar nergens verplichtingen. Niemand wil wat van me. Ik kan gewoon m’n gang gaan.”

Ego

Ja! Ook zij heeft losgelaten; haar ego! Ik word er stil van, dat is nu net waar ik momenteel zo mee kan worstelen. Mijn ego die mij waarschuwt, die mijn spontane gedachten bekritiseerd, die mij belemmert in mijn vrijheid. Die ervoor zorgt dat ik niet altijd makkelijk kan zeggen wat ik voel en denk. Ook ik kan mijn ego loslaten; gewoon mezelf lekker klein en onbelangrijk voelen waardoor ik mijn eigen gang kan gaan. Wat een cadeau; de reis van mijn dochter is ook mijn reis met mijn ego geworden. Gewoon vanuit mijn werkkamer ga ik het avontuur met mijn ego aan.

Welk reis wil jij met jouw ego maken?